bir gün ölürüm ben
milad benim adımla başlar
alnımda at koşturur kanlı çocuklar
bilemem, nereye yağar
sokak ortasında bıraktığım yağmur
hangi hayatı savurur içimde büyüttüğüm fırtına
yüzümden bir kuş sürüsü havalanır
birden bir şarkıyı susar
         kitaplarımda altını çizdiğim yerler.

bir gün ölürüm ben
belki bir gece treninin camına düşer başım
dışarda bir telgraf teli çizip gider karanlığı
içerde yolcular uyuduğumu sanır
yalnızca bir kız düşürdüğüm gülücükten anlar öldüğümü
yakama bir gözyaşı iliştirir.

bir gün ölürüm ben
belki yığılıp kalırım bir dostun kollarında
güz vurgunu bir çınar gibi dökülüp kalırım
her yaprağım kendi rüzgârından sorumlu tutulur
ta ki uzak bir kışlada toplanma borusu çalınır
tüfeğini yitirmiş bir asker suçluluğuyla giderim
derin, sessiz, ışıklı bir göl gibi
kendi kıyametimi beklerim.

bir gün ölürüm ben
belki bir ölüm tezgâhında terler içinde
o anda kar fırtınasına tutulmuştur dağ başında bir çiçek
hiç acı duymam, çiçeğin acısını duyduğum için
ama ölmekten korka korka ölürüm
yaşamayı sevdiğim için.

Kasımpatı

yangından sonra çiçekler bıraktı arkadaşları
otelin önündeki kaldırıma: güller, karanfiller.
tam şurda toplanan insanların acımasızca yaktıkları
      kendi kardeşlerini
onların da şu ekmek kasasını taşıyan
          adamın elleri gibi elleri vardı
şu kadının başörtüsü gibi ışıklıydı alınları
şu çocuk gibi koşabilirlerdi ayaklarıyla...
en son bir sap kasımpatı bıraktı bir genç kız
          yangın yerinde
çaresiz merdivenlere oturmuş yanmayı bekleyen
metin altıok'un gözlerindeki dehşet vardı çiçekte.

Sen

ağaçlar alınmış bir emir gibi büyüyor
çimenler kimlik arayışı içinde
fakültenin çatısında güvercinler geziyor
kanepelerin altında zaman kabukları
gün geçtikçe hatırlıyoruz o sessizliği
neredeydik, niçin orda değildik
geç kalmanın suçluluğu gözlerimizde.

sen, karanlıktan koparılmış zambak
bilseydim başlamazdım ikimize.

yasalara uymak en çok manavlara yakışıyor
bir elleriyle kiraz tartarken diğeriyle susuyorlar
avuçlarında uğultuyla uyanıyor bazı çocuklar
kamunun alnına sıçramış intihardı seneca
onu söylüyorlar, sonra jilet atıyorlar düşlerine
rüzgârla açılan bir sayfa gibi tevrat'ta
ölünün cebinde çalan telefon gibi
bilmiyoruz, nasıl yorumlasak bu boşluğu.

sen, gecikmiş açıklanması ilkbaharın
bilseydim başlamazdım ikimize.

bugün cumartesi, bütün turistler caddelerde
işportacılar adres tarif ederken vücutlarıyla
eski bir filmden bir sahneyi yaşıyorlar sanki
çünkü mülteciler unutkanlıktan alınıp getirildiler
bırakıldılar bir ard niyet gibi aramıza
oysa çok önce söylemişti nietzsche:
"yalnız için dost daima üçüncü kişidir"
öyleyse yeni bir yüz edinelim kendimize.

sen, dalgaların çekilirken bıraktığı iz
bilseydim başlamazdım ikimize.

Şafağın Yolu

yola çıkıyoruz, şafağın yoluna
havuzda yıkanan nilüfer bizimle geliyor
karşı evin açık penceresinde uçuşan perde
tezgahtar kızın dalgın bakışları
temmuz sokağındaki tenhalık
ayna, mum ve şamdan bizimle geliyor.

ay düşünüyor, doğru bir davranış mı diye
tarla kuşu karar aşamasında
kapı mutlaka gelecek, açılıyor işte
kılıcın gelmesi kınına bağlı
çiy gelmese de olur, yaprağın ihtiyacı var ona
yola çıkıyoruz, şafağın yoluna.